Bijtelling voor de auto van de zaak: het begrip ter beschikking stellen

In de praktijk blijkt dat de belastingdienst steeds vaker correcties oplegt voor auto’s die bedoeld zijn voor algemeen gebruik door personeel. De achtergrond daarvan lijkt het arrest van de Hoge Raad van  13 augustus 2010 te zijn, waarin het ging om de bewijslastverdeling.

De wet kent in de bijtellingsbepalingen de fictie dat een auto die ter beschikking is gesteld, ook geacht wordt voor privédoeleinden ter beschikking te zijn gesteld. De juiste benadering is volgens bovengenoemd  arrest dat de inspecteur aannemelijk moet maken dat de auto aan de berijder ter beschikking is gesteld. Of dat al dan niet voor privédoeleinden is, speelt daarbij dan nog geen rol. Als de inspecteur slaagt om de terbeschikkingstelling aannemelijk te maken, geldt het wettelijke vermoeden dat die auto ook voor privégebruik ter beschikking staat. Dit vermoeden kan vervolgens weerlegd worden door aan te tonen dat de auto op jaarbasis voor niet meer dan 500 km privé is gebruikt.

Essentieel is het oordeel van de Hoge Raad dat aannemelijk gemaakt moet worden dat de auto “ter beschikking is gesteld”. De uitleg van dit begrip is nog niet helemaal uitgekristalliseerd. Het begrip is ons inziens niet zo ruim dat ook elke boodschappenauto die wisselend door verschillende medewerkers gebruikt wordt voor zakelijke ritjes daar onder valt.

Het begrip “ter beschikking stellen” is al wel eens eerder bij de Hoge Raad aan de orde geweest. Uit een arrest uit 1995 valt af te leiden dat die auto door de werkgeefster voor belanghebbende “was bestemd”. De Hoge Raad legde toen een koppeling tussen die bestemming en het ter beschikking stellen.

Op basis van alle relevante feiten en omstandigheden zal van situatie tot situatie bezien moeten worden of er inderdaad een auto ter beschikking is gesteld. Dat kan niet altijd door de fiscus aannemelijk gemaakt worden. Desondanks kan, als de auto niet privé gebruikt wordt,  het bijhouden van een rittenregistratie veel discussie besparen.